SZKOŁA PODSTAWOWA
IM. TADEUSZA KOŚCIUSZKI
W ŁAZNOWIE




  ..:: menu ::..
:: Strona główna
:: O szkole
:: Dyrektor
:: Nauczyciele
:: Samorząd  Uczniowski
:: Rada Rodziców
:: Inni pracownicy

 

  ..:: menu 2 ::..
:: Z życia szkoły
:: Uczniowie - klasy
:: Najlepsze wyniki
:: Konkursy,turnieje
:: Plan zajęć
:: Szkolne Koło PCK
:: Koło PTSM
:: Biblioteka
:: Galeria
:: Archiwum
 
  ..:: menu 3 ::..
 


   ..:: ruszamy ::..

Historia szkoły w Łaznowie

  "Imię przechowam    
Ojcom dorównam..."
H. Sienkiewicz

Szkoła w Łaznowie istnieje od przeszło dwóch wieków. W 2008r. minęło 200 lat ciągłego nauczania realizowanego w tej placówce.  Zachowane do dziś dokumenty potwierdzają, że jeszcze  przed rokiem 1808  dzieci łaznowskich włościan pobierały naukę w swojej wsi. 

W roku  2010   uroczyście obchodzony  jest  jubileusz  naszej szkoły .

Piękne  dzieje  Łaznowa i  bogactwo źródeł historycznych, które dotyczą szkolnictwa na tym terenie,  stały się inspiracją do  przypomnienia i podsumowania  dziejów szkoły.

 Praca ta powstała w oparciu o materiały  archiwalne,  przechowywane w parafii Łaznów i udostępnione przez księdza  proboszcza Stanisława Mendla  oraz znajdującą  się w szkole dokumentację:  szkolne kroniki, prace  magisterskie,  księgi protokołów z posiedzeń rady pedagogicznej.  Cennym źródłem wiedzy    też  informacje i dokumenty przekazane przez mieszkańców  wsi  i  osoby , które w przeszłości  związane były ze szkołą w Łaznowie.

Niniejszy rys historyczny prezentuje tylko najważniejsze fakty i wybranych ludzi, którzy swą działalnością i zaangażowaniem  sprawili, że  200 lat  istnienia łaznowskiej szkoły to chlubna karta w dziejach szkolnictwa naszego regionu .

Naszą pracę, której mottem uczyniliśmy  słowa H. Sienkiewicza: ,,Imię przechowam….”,  pragniemy zadedykować mieszkańcom Łaznowa i okolicznych wsi  oraz  wszystkim nauczycielom i wychowankom  naszej szkoły.





Łaznów od momentu swego powstania związany był z opolem wolborskim, które przekształciło się w Kasztelanię Wolborską.
Należała ona do dóbr książęcych, lecz w czasie  między 1132 a 1148 r. przeszła w posiadanie niedawno utworzonego biskupstwa włocławskiego.  Ziemie Kasztelanii Wolborskiej były dość gęsto, jak na owe czasy, zaludnione- osadnictwo rozwijało się nad brzegami Wolbórki i jej dopływów. Nad jednym z nich, zwanym obecnie Łaznowianką, według historyków badających  wczesne średniowiecze, powstała okolnica będąca zalążkiem  wsi Łaznów. Nastąpiło to między VI a XI w. Znajdowane dziś  w Łaznowie liczne fragmenty naczyń ceramicznych pozwalają dość dokładnie określić dawne położenie wsi. 

Pierwsze wzmianki o Łaznowie oraz o Komornikach, Żywocinie, Godaszewicach, Chorzęcinie
(miejscowości leżące blisko Wolborza), a także o Łodzi  pochodzą  z 1332r.

Ludność zamieszkująca posiadłości  kościelne zobowiązana była do świadczenia danin w pieniądzu i naturze oraz  wykonywania różnych prac  w  powstających i coraz bardziej rozwijających się folwarkach, należących do biskupstwa włocławskiego.

Pierwsze informacje o folwarku w Łaznowie zawarte są w dokumencie związanym z powstaniem   parafii w Łaznowie w 1432r.  Jako dobra kościelne folwark dotrwał do 1798r., kiedy to Rząd Pruski przeprowadził sekularyzację dóbr biskupstwa włocławskiego.

Po powstaniu Księstwa Warszawskiego zsekularyzowane  przez Prusaków ziemie przeszły na własność Księstwa tworząc Dobra Narodowe, nazywane także Dobrami Rządowymi lub Ekonomiami Narodowymi.
Taką była Ekonomia Narodowa Łaznów.

Komisja Rządowa Przychodów i Skarbu Księstwa Warszawskiego wydzierżawiała je prywatnym osobom na ściśle określonych warunkach. Nazywani byli oni   Naddzierżawcami.
W  Łaznowie pierwszym Naddzierżawcą był Fryderyk  Dawid Biederman – od  około 1804r. do 1816r.
Drugim- w latach 1819- 1935/ 37 był Wincenty Zaiączek. ( pisownia oryginalna)  Formalnie od grudnia 1835r. właścicielem Ekonomii Łaznów,  z nadania cara Mikołaja I, został Michał Bończa Brujewicz- sekretarz Tajnej Kancelarii Namiestnika Królestwa Polskiego- Paskiewicza.
Nadany  majątek stanowił  tzw. dominium – majorat i był w posiadaniu rodziny Brujewiczów aż do czasu odzyskania niepodległości przez Polskę. 
W roku 1923 uległ  parcelacji – we współczesnym Łaznowie pozostała po nim pamiątka w postaci  resztek zabudowań gospodarskich i pałacu – tzw. Belwederu. 

Po drugiej wojnie światowej- w 1946r. na istniejącej już linii kolejowej wybudowano przystanek PKP- Łaznów. Umożliwił on mieszkańcom łatwiejsze dojazdy do pracy, a młodzieży -  do szkół średnich.  W roku 1951 przeprowadzono  elektryfikację wsi. W latach 1959 – 1963  zostały zmeliorowane pola uprawne.

1 stycznia 1973 roku zmianie uległ podział administracyjny kraju. Dotychczasowy trójstopniowy- gmina,  powiat, województwo- zastąpiono dwustopniowym: gmina, województwo. W tym czasie zlikwidowano gminę w Łaznowie, która wcześniej istniała od 1807r. 

Lata siedemdziesiąte XX wieku to czas, gdy Łaznów dynamicznie zmieniał swój wygląd-   zniknęła większość  budynków drewnianych, a na ich miejscu powstały murowane.   
Obecnie Łaznów liczy 520  mieszkańców i jest wsią typowo rolniczą.

Podstawy ustrojowe i organizacyjne szkolnictwa elementarnego w Księstwie Warszawskim, na terenie którego leżał Łaznów, określała ustawa z dnia 12 stycznia 1808r. pt: ,,Urządzenie szkół miejskich i wiejskich elementarnych”,  wydana przez Izbę Edukacyjną Księstwa Warszawskiego. 
Pierwszym dokumentem, mówiącym o założeniu szkoły w Łaznowie, była  ,,Tabella szkolna amtu (urzędu) Łaznowskiego w powiecie Brzezińskim Departamentu Warszawskiego”.  Był to formularz z dnia 1 czerwca 1808r., wypełniony przez Dozór Szkolny, a podpisany przez  min.: Generalnego Naddzierżawcę Ekonomii Łaznów  Fryderyka Dawida Biedermana i  księdza komendarza Prokopa Wesołowskiego. Niepiśmienni włościanie- członkowie Dozoru- pod dokumentem postawili swoje signum czyli krzyżyki. W ,,Tabelli” zapisana została informacja, że ,,szkoła była za byłego Rządu Pruskiego”, co pozwala wnioskować, że istniała co najmniej już w latach 1795- 1807.

Miały do niej  uczęszczać dzieci rodziców z Łaznowa, Popielaw i Rokicin, należących do Towarzystwa Szkolnego ( odpowiednik obecnej Rady Rodziców).

Pierwszym nauczycielem, wskazanym przez  Dozór Szkolny, został  Wincenty Jastrzębski, który rozpoczął swą pracę 15 maja. Ze względu na to, że chłopskie dzieci    pomagały w pracach gospodarskich- wypasały inwentarz-  pierwszy rok szkolny rozpoczął się dopiero  2 X  1808r.

 Pomieszczeniem, gdzie od 1808r. Dozór Szkolny ,,widział odbywanie nauk”,  był  stary budynek browaru, który należał do probostwa.   Później szkoła została przeniesiona do jednego z domów na plebanii. Jedno pomieszczenie zajmował  nauczyciel, w drugim odbywała się nauka. Stan ten uległ zmianie, gdy probostwo w Łaznowie objął ksiądz Tadeusz Janiszewski. Zajął on budynek dla swych potrzeb.


17 maja 1837r. szkoła została przeniesiona do wolnego domu po strażniku leśnym. Niestety, 15 czerwca tego roku od uderzenia pioruna powstał pożar, który pochłonął szkolny budynek. Konsekwencją tego wydarzenia było wynajmowanie w następnych latach pomieszczenia dla nauczyciela i szkoły.
Komisja Rządowa Spraw Wewnętrznych, Duchowieństwa i Oświecenia Publicznego- władze oświatowe Królestwa Polskiego -zmusiły  dziedzica Łaznowa –donatariusza  Brujewicza do wybudowania w 1846r. nowej szkoły. Skarb Królestwa przeznaczył na ten cel 150 rubli. Wśród włościan zebrano 159 rubli i 55,5 kopiejki, a ich pracę przy zwózce drewna budowlanego, które musiał dać Brujewicz ze swych lasów, wyceniono na 56 rubli 47,5 kopiejki.

 Budowniczym był dziedzic z Jankowa – Franciszek Jabłoński.  Budynek znajdował się w miejscu dzisiejszej szkoły.

 Prof. Eugenia Podgórska w rozprawce pt: ,,Poglądy chłopów  na  funkcję  szkoły w drugiej  połowie XIX wieku na przykładzie Łaznowa”  podaje rok 1846 jako datę powstania szkolnego budynku. Przetrwał on do lat 30-tych XX w. 

Umowa  między Dozorem Szkoły Elementarnej w Łaznowie  a nauczycielem Stanisławem Rykalskim- Warszawa 15 września 1828r.
Przez cały okres istnienia szkoły  włościanie  wykazywali duże zainteresowanie edukacją i wychowaniem własnych dzieci, co przejawiało się opłatami  na rzecz nauczyciela i  pomocą w utrzymaniu lokalu szkolnego. 

Po utworzeniu Królestwa Polskiego nowym  Naddzierżawcą  Ekonomii Łaznowskiej został w 1819r.  Wincenty Zaiączek, a sprawy oświaty przejął Wydział Oświecenia przy Urzędzie Komisarza Obwodu Rawskiego. W 1820r. został sporządzony  plan budowy szkoły w Łaznowie. Ekonomia Rządowa miała dać plac i budulec, włościanie zaś z Towarzystwa Dozoru Szkolnego zobowiązali się  zwieźć materiały i wypracować odpowiednią ilość dniówek.
W 1829r. Dozór Szkolny wynajął od włościanina Jana Pluty  stancję dla nauczyciela, a izbę szkolną ,,do dawania Nauk” od młynarza.

Starania władz Województwa Mazowieckiego, Komisarza Obwodu Rawskiego oraz miejscowego Dozoru Szkolnego w sprawie wybudowania nowej szkoły przerwał wybuch powstania listopadowego w 1831r.  Po jego stłumieniu Ekonomia Narodowa Łaznów została nadana  na własność Tajnemu Radcy Stanu-  Michałowi Bończy Brujewiczowi  jako dominium. W okresie nasilającej  się rusyfikacji narodu polskiego władze oświatowe Królestwa Polskiego  były zmuszone do podporządkowania się polityce carskiej.

W  latach 1851- 1860 uległo likwidacji 239 szkół elementarnych, w  tym 189 wiejskich.
Mimo tych restrykcji szkoła w Łaznowie trwała , a nawet, dzięki składkom zebranym przez Towarzystwo Szkolne, wzbogacano jej wyposażenie.

W 1862r. car zatwierdził ,,Ustawę o wychowaniu publicznym w Królestwie Polskim”.  Obowiązywała ona do 1872r.   Mimo działań rusyfikacyjnych zakładała   rozbudowę szkół elementarnych jedno i dwuklasowych. Podstawę programu szkół jednoklasowych stanowiło: ,,czytanie po polsku, nie tylko książek drukowanych, ale i pisanie po polsku o ile możności ortograficznie, cztery pierwsze działania arytmetyczne, tak  na tablicy, jak szczególniej pamięciowo, z wymienieniem miar, wagi, pieniędzy w kraju używanych”. 

Po upadku  powstania styczniowego władze carskie wydały nową ustawę, która likwidowała poprzednie ustalenia i wprowadzała  w szkołach elementarnych  obowiązek nauczania dzieci w języku  rosyjskim. Język polski traktowany był jako przedmiot nadobowiązkowy.  Łaznowska szkoła została  również zrusyfikowana.
Na tym tle doszło do konfliktu między mieszkańcami Łaznowa a nauczycielem Michałem Łąckim,  który bardzo gorliwie wykonywał zalecenia władz oświatowych.
Z tego powodu w roku szkolnym  1873/ 1874 od  września  do 3 listopada łaznowscy chłopi  nie posyłali swych dzieci do szkoły. Domagali się nowego nauczyciela.
Protesty okazały się skuteczne i 1 lutego 1874r.  w placówce  został zatrudniony  Jan Nepomucen Jędrzejewski. Pracował w tej szkole 5 lat. 
1 maja 1879r. zastąpił go wcześniejszy  nauczyciel – M. Łącki, który nauczał łaznowskie dzieci do emerytury  tj. do 1893r.

Rok 1905 przyniósł  na ziemiach polskich wzrost nastrojów antycarskich.  W szkolnictwie wyrażało się to licznymi strajkami dzieci i młodzieży  we wszystkich typach szkół.  Mieczysław Bandurka w rozprawce  pt: ,, Strajki szkolne na wsi w okręgu łódzkim podczas rewolucji 1905- 1907”   podaje informacje o akcjach protestacyjnych i strajkach,  min.  w łaznowskiej szkole.  Społeczeństwo domagało się nauczania w języku polskim i zmian programowych- np. przywrócenia nauczania  ojczystej  historii.


Mapka:  Strajki szkolne w okręgu łódzkim

Zajęcia szkolne rozpoczęto 1 września 1915r. w bardzo trudnych warunkach -  ławki i pomoce szkolne zostały spalone przez wojsko. Zniszczeniu uległo również archiwum szkolne i dokumentacja. Miejscowe społeczeństwo,  podobnie jak w latach wcześniejszych,   zatroszczyło się o  stworzenie odpowiednich warunków do funkcjonowania szkoły. Rodzice odtwarzali zniszczone sprzęty i   ponosili  koszty na utrzymanie nauczyciela  i jego rodziny.

W wyniku wydarzeń politycznych lat 1905- 1907 władze carskie zliberalizowały przepisy szkolne i zezwoliły  na tworzenie szkół  prywatnych. Wskutek  tego na terenie dawnego łaznowskiego Dozoru Szkolnego wyłoniły się  4 nowe szkoły. Obok starej łaznowskiej – tzw. gminnej, istniały:  dwie szkoły wiejskie w Rokicinach i Popielawach,  dwie szkoły prywatne: w  majątku donacyjnym- tzw. ,,Belweder” oraz  w Michałowie- ,, U Glonka”.

Na podstawie istniejących dokumentów,  np. ,,Spisu uczni- książka główna Schuler- Hauptbuch szkoły Prywatnej w   majątku donacyjnym Łaznów” wiadomo, że w latach 1916- 23  w szkole prywatnej - ,,Belweder”  nauczycielem był Jan Sęk. W  tym czasie zakończyła swą działalność ,,szkoła u Glonka”.   Rodzice zdecydowali o posyłaniu swych dzieci do szkoły w dworze lub do Łaznowa.  Ich decyzja była  związana  min.  z  wydanym w 1919r.  przez  Naczelnika Państwa ,, Dekretem o obowiązku szkolnym”.

W  roku szkolnym 1917/ 1918 w łaznowskiej szkole naukę pobierało około 100 uczniów.  Liczba ich wzrosła po przyłączeniu  dworskiej szkoły do Łaznowa.
(prawdopodobnie w 1923r.)

Na podstawie informacji zawartych w kronice szkoły  z lat 1923- 1942  wiadomo, że odzyskanie niepodległości przez Polskę i pierwsze miesiące wolności  po 123 latach niewoli były w Łaznowie okresem euforii patriotycznej. Szczególnie widoczne było to w szkole. Uczniowie pisali listy i wysyłali życzenia do Naczelnika Państwa Polskiego Józefa Piłsudskiego, organizowali akademie dla lokalnej społeczności, które były związane z obchodami świąt państwowych.    
W  1925 roku  wzrósł stopień organizacyjny szkoły, został  też otworzony VI oddział.  Ogólna liczba uczniów   tym czasie wahała się od 160 do 180. 

Dla uczczenia 10-lecia wolnego, niepodległego państwa polskiego młodzież  założyła na terenie przyszkolnym  ogród owocowy oraz uroczyście zasadziła dwie lipy i dąb przy pomniku ,,Wolności”.
Oprócz  nauczania łaznowscy nauczyciele  prowadzili ożywioną działalność pozaszkolną.

W dniu 15 stycznia 1930 r. został założony przy szkole Uniwersytet Ludowy, do którego zapisało się 89 młodych i starszych osób. Ze względu na ,,wysoki poziom nauczania”( na podstawie kroniki szkolnej nr 1)  ostatecznie naukę kontynuowało 45 słuchaczy.  Uroczyste  jego otwarcie nastąpiło  po akceptacji Komisji Oświaty Pozaszkolnej w Brzezinach. Zajęcia prowadzili nauczyciele szkolni. ,,Komisja Oświatowa zaangażowała instruktorów rolnych z dziedziny rolnictwa i warzywnictwa z Wydziału Powiatowego w Brzezinach”.  Nauka odbywała się 3 razy w  tygodniu  po 4 godziny.

Szkoła w Łaznowie była znana i powszechnie szanowana. Świadczy o tym  fakt, że Komisja Oświaty Pozaszkolnej wybrała ją jako miejsce organizacji ,,Święta Młodzieży”  powiatu brzezińskiego. W imprezie, która odbyła się w czerwcu 1930r., uczestniczyło około 1000 osób z całego regionu oraz wizytator szkół powszechnych-  Petrykowski, Inspektor Szkolny-  Cezak oraz  referent Oświaty Pozaszkolnej- Henryk Dzienisiewicz.( były nauczyciel w Łaznowie).

Z  początkiem  roku szkolnego 1930/ 1931 został  utworzony VII oddział, do którego uczęszczało 16 osób. Było to bardzo ważne, ponieważ  wcześniej   łaznowscy uczniowie kończyli naukę  po klasie VI, a  najzdolniejsi kontynuowali  edukację   w klasie  VII   w Będkowie.

Lata 30-te  XX w. były okresem pogłębiających się problemów lokalowych szkoły. Ze względu na to, że 216 dzieci  uczyło się w starym, prawie 100- letnim budynku, zaistniała konieczność wynajęcia dodatkowych pomieszczeń.  Urząd Gminy wyremontował ,,Belweder”,  w  którym uczyły się  klasy IV – VII,  zaś dla oddziałów I- III wynajęto pomieszczenia u gospodarzy: Szymańskiego, Lewandowskiego i Waszczykowskiego.

      
             Na krzesłach od prawej strony: M. Kornacki,       M. Kornacki, nauczyciele i uczniowie  przed 
             M. Królówna (później Kornacka),                             starym budynkiem szkoły.
                ksiądz Rabiński  i Jan Kufel.

Ważnym okresem w dziejach szkoły był  rok 1937, kiedy  w kwietniu podjęto decyzję o budowie nowego budynku szkolnego. W  tym czasie kierownikiem szkoły był Mieczysław Kornacki. Naukę pobierało 278 uczniów. Kadra nauczycielska wraz z kierownikiem  liczyła 5 osób: Maria Kornacka, Joanna Zalewska, Władysław Kowalewski, Bronisława Sońta.

Sprawa budowy wywoływała wiele emocji i sporów: szkołę chcieli mieć mieszkańcy Rokicin i Łaznowa. Dzięki determinacji kierownika Kornackiego i księdza proboszcza Rabińskiego, którzy monitowali w tej sprawie w Ministerstwie Oświaty, udało się uzyskać pozwolenie na budowę w Łaznowie. Zbierano dobrowolne składki. Gospodarze opodatkowali się po 1 zł od morgi, wiele prac wykonywali bezpłatnie.. Szczególnie zaangażowani byli łaznowianie: Jan Andryszek, Antoni Płeska, Jan Krala, Michał Karp.

Część  funduszy uzyskano z dzierżawy i  sprzedaży 9 mórg ziemi przyznanej  szkole w 1924r. w ramach   parcelacji dominium.

 W  tym samym roku, po wykopaniu fundamentów,  odbyła się wielka uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego pod planowaną szkołę. Zgromadziła ona  wielu ludzi z Łaznowa i okolic.
Jeszcze tego samego roku udało się wybudować i wykończyć parter, a rok później pokryć budynek.  W  roku szkolnym 1938/ 39 nauka odbywała się już  w nowych, lepszych warunkach.

Uroczyste poświęcenie kamienia węgielnego przez księdza Rabińskiego


Szkoła w trakcie budowy ok.1937r.

Początek II wojny światowej i pierwsze lata okupacji- do 1942r.  – zmieniły zasadniczo życie mieszkańców Łaznowa. Mimo bezwzględnych działań okupantów  w szkole  prowadzono nauczanie 256 dzieci.  W  zajęciach  miały  miejsce liczne przerwy.  Były one spowodowane stacjonowaniem w szkole wojsk niemieckich.
Z programu nauczania wycofano historię i geografię, a podręczniki do tych przedmiotów odebrano uczniom.
W  czasie wojny w budynku szkolnym – w części zamieszkiwanej przez rodzinę  Kornackich-   Niemcy umieścili  siedzibę  gminy Łaznów.
6 VI 1942r.  - w święto Bożego Ciała,  po północy został aresztowany kierownik szkoły – Mieczysław Kornacki. Była to akcja wymierzona  przeciwko nauczycielom z całego regionu- tej nocy  podobny los spotkał pedagogów z sąsiednich szkół. Przez pewien czas przetrzymywano ich  w więzieniu w Tomaszowie Mazowieckim,  po czym wywieziono do obozów koncentracyjnych.
Kornacki do końca wojny  był więźniem obozów  w Oświęcimiu, Gross Rosen,  Mathausen.  
Po aresztowaniu męża kierownikiem szkoły została jego żona - Maria.

Informacje o losach  rodziny Kornackich uzyskała Maria Gradowska –   nauczycielka Szkoły Podstawowej w Łaznowie, która odszukała  żyjących członków tej rodziny.  Córka Marii i Mieczysława  – p. Jadwiga Kornacka  udostępniła dokumenty i  rodzinne fotografie z okresu  pracy  rodziców w szkole w Łaznowie.
 


M. Kornacki i uczniowie szkoły w Łaznowie na wycieczce w Wieliczce- 6 maja 1939r.

Po II  wojnie światowej  konieczne były działania modernizacyjne pomieszczeń i sprzętów szkolnych na parterze oraz prace wykończeniowe na piętrze.  Brakowało wielu pomocy naukowych,  nie było   podręczników, dostosowanych do nowych  programów nauczania . Mimo własnych trudności i potrzeb łaznowscy uczniowie czynnie włączali się w ogólnopolskie akcje- w szkole istniało Szkolne Koło Odbudowy Warszawy, które zbierało środki na renowację zniszczonej stolicy.
Na początku lat pięćdziesiątych szkoła w Łaznowie liczyła ok. 140- 150 uczniów, którzy uczyli się w siedmiu oddziałach: po jednym z każdego rocznika. Nauka odbywała się tylko na parterze – do dyspozycji były  cztery sale lekcyjne. Z  tego też względu trzy z nich były zajęte na dwie zmiany. Zajęcia lekcyjne trwały czasami do godziny 15.30.

Na początku roku szkolnego 1951/52 nastąpiły zmiany personalne. Kierownikiem przestał być Bronisław  Kosturkiewicz,  którego zastąpiła na tym stanowisku Bronisława Wawszczak.                                                                                    
W  tym roku po raz pierwszy naukę w szkole rozpoczęły  dzieci urodzone  już po wojnie - w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.    

Od lewej: Zofia Malinowska, Józef Mierzwa, B. Wawszczak, Ryszard Gradowski, Feliksa Gradowska

Grono nauczycielskie – rok 1958/ 1959.
Od lewej: Józef Mierzwa, Bronisława Wawszczak(kierownik szkoły), Feliksa Gradowska, Zofia Malinowska, Ryszard Gradowski.

Przez cały okres powojenny prowadzono prace mające na celu poprawę bazy materialnej szkoły.    
W  roku szkolnym 1952/53 zostały wybudowane piece  kaflowe w czterech klasach  i świetlicy. Na początku lat 50 – tych zastąpiono też oświetleniem elektrycznym dotychczasowe  lampy naftowe. Było to możliwe, ponieważ w tym czasie został zelektryfikowany Łaznów.  Pozwoliło to nie tylko  na zainstalowanie oświetlenia, ale również wpłynęło na wzbogacenie procesu  nauczania przez możliwość wykorzystania na zajęciach  radia i filmu.
We wrześniu 1960r. kierownictwo szkoły objął Jan Mierzejewski.   Otynkowano   budynek  w celu zabezpieczenia go przed zaciekami i wilgocią. 
Do  1 września 1961r. prace zostały zakończone.  W  tym samym  roku zostały urządzone  szatnie dla dzieci w piwnicach budynku.  Obowiązywały  jednolite granatowe stroje dla uczniów – bluzy dla chłopców i fartuszki dla dziewcząt.

Jan Mierzejewski

Rok 1957 przyniósł duże zmiany w organizacji szkoły. Ówczesna kierowniczka Bronisława Wawszczak była  inspiratorką utworzenia  dwuletniej Szkoły Przysposobienia Rolniczego przy Szkole Podstawowej w Łaznowie. Zachęcała  młodzież, kończącą VII  klasę,  do dalszej nauki. 
Ostateczna liczba  25 uczniów  ( 21 chłopców  i 4 dziewczęta)  została ustalona pod  koniec listopada tego roku.

30 X 1957r. odbyło się uroczyste otwarcie  tej szkoły.

22 II  1958r. łaznowska szkoła była miejscem odbycia wojewódzkiej konferencji  kierowników szkół przysposobienia rolniczego i nauczycieli zawodu. Obecny był inspektor z Ministerstwa Oświaty,  który wręczył młodzieży zaproszenie na 3-dniową, bezpłatną wycieczkę na Śląsk. Odbyła się ona w sierpniu 1958r. i była nagrodą za wysokie wyniki osiągane przez słuchaczy. Wyróżniającym  się uczniem był Stanisław Cuper.

Naukę w szkole przysposobienia rolniczego dzielono na dwa okresy:
- naukę teoretyczną
 naukę praktyczną ( od 1. 04 do 31. 10). 
Podczas ,,nauki praktycznej” nauczyciele zawodu – inżynierowie, uczący jednocześnie w Technikum Rolniczym w Czarnocinie, odwiedzali swych uczniów 2 razy w tygodniu. Od początku  istnienia szkoły do  roku szkolnego  1960/ 61 byli to: Wiktor Frelek, Tadeusz Sochaczewski i Romuald  Mosieński.
Prowadzono przedmioty zawodowe: chów i użytkowanie zwierząt, zajęcia praktyczne z mechanizacji, uprawa  roślin, ćwiczenia i zadania w gospodarstwie, BHP.   Słuchacze pobierali też lekcje  jazdy  na traktorze.

Łaznowska Szkoła Przysposobienia Rolniczego była w tym czasie jedyną placówką tego typu w powiecie. Rok szkolny 1959/ 1960 rozpoczęto  9 listopada. Na zajęcia uczęszczały 34 osoby.  Oddział  III  był  klasą eksperymentalną o kierunku  sadowniczo- ogrodniczym. W gospodarstwie S. Cupra zorganizowano ośrodek szkoleniowy i tam odbywały się lekcje praktyczne. Już wkrótce zajęcia poszerzono o lekcje gospodarstwa domowego oraz kroju i szycia, które prowadziła Danuta Kołodziejczyk.


Od prawej: J. Szymański, Makowski, Jałmużna

19 II  1960r. szkoła gościła  urzędników  państwowych:   wiceministra  Strużka  i dwóch  dyrektorów  departamentu: Ministerstwa  Rolnictwa  P.  Czubę  i Ministerstwa Planowania – E. Grulaka .
Celem urzędników była wizytacja placówki. W  kronice szkoły pod datą 1960r. znajdują się   słowa  ministra skierowane do nauczycieli:

,,To Wam należy podziękować i wyrazić słowa uznania za Wasz trud i rzetelną pracę.
My przyjechaliśmy i zobaczyliśmy rezultat Waszej pracy, a Wy pracujecie tu i wkładacie Wasz trud codzienny”.

 Szkoła  Przysposobienia Rolniczego zakończyła swą działalność  z końcem  roku szkolnego 1962/ 63.



1962r.- kierownik B. Wawszczak, nauczyciele i uczniowie z wizytatorem Holcerem 
(w pierwszym rzędzie- drugi od lewej).

26 maja 1962r. z inicjatywy kierownika Jana Mierzejewskiego przy Szkole Podstawowej w Łaznowie  został utworzony zespół  muzyczny.  
Wziął on udział w części artystycznej podczas oddania  nowego budynku  Szkoły Podstawowej w Rokicinach,  który powstał   w  ramach  akcji ,,1000 szkół  na tysiąclecie państwa polskiego”.



Kierownik Jan Mierzejewski, Feliksa Gradowska i członkowie zespołu muzycznego

W roku szkolnym 1966/67 zmienił sie stopień organizacyjny szkoły- powstała  klasa ósma.

22 listopada 1968 roku  szkoła pogrążyła się w żałobie – zmarł  kierownik Jan Mierzejewski.

1 grudnia tego roku kierownikiem szkoły został  Ryszard Gradowski.




Na tym stanowisku pracował  do 1989r.-  z trzyletnią przerwą w latach 1972-1975, kiedy  był   pracownikiem Wydziału  Oświaty  w Brzezinach.

W  tym czasie funkcję kierownika  szkoły pełnili: 

 Elżbieta Fibich - w roku szkolnym 1972-1973


 Marian Grzywacz - w roku szkolnym 1973-1974


 Michał Pluta-  w roku szkolnym 1974-1975.

Wiosną 1975 roku mieszkańcy wsi  po raz  kolejny przyszli  z pomocą szkole  i uchwałą zebrania wiejskiego przekazali  ziemię na boisko sportowe, z którego mieli  korzystać i wspólnie je urządzić uczniowie  i członkowie Ludowego Zespołu Sportowego. 

Jesienią 1977 roku na  tym  boisku  odbyły się międzyszkolne zawody Szkolnych Klubów Sportowych  z terenu całej gminy w  lekkiej atletyce i wieloboju sportowym. W  następnych latach wykonano boisko do piłki siatkowej  i  ręcznej, ,,zieloną salę” , zainstalowano równoważnię i wspinalnię. Gdy pozwalały na to warunki atmosferyczne, z  urządzeń t ych korzystała młodzież szkolna w czasie lekcji   oraz członkowie Szkolnego Klubu Sportowego w czasie zajęć nadobowiązkowych. Boisko to służy uczniom do dnia dzisiejszego.
Wzrastające wymagania władz oświatowych, związane z rozszerzeniem  działalności opiekuńczej szkoły oraz  poprawą warunków sanitarnych i lokalowych,  nie były możliwe do zrealizowania bez rozbudowy szkoły. 

W  budynku szkolnym od  wczesnych lat powojennych   funkcjonowało też przedszkole , które zajmowało jedną salę na parterze. Uczęszczały do niego dzieci w różnym wieku.  Praca  w  tak trudnych  warunkach  była  bardzo ciężka.
Problem ten dostrzegła  lokalna administracja oraz nauczyciele i uczniowie. Z ich inicjatywy w dniu 12 stycznia  1984r. został powołany Społeczny Komitet Rozbudowy Szkoły i Przedszkola,  w skład którego wchodzili przedstawiciele szkoły, organizacji politycznych i społecznych działających w obwodzie szkoły, Komitetu Rodzicielskiego, radni i sołtysi  oraz członkowie OSP w Łaznowie.

 Na przewodniczącego  Komitetu został wybrany ówczesny dyrektor szkoły Ryszard Gradowski, który tę funkcję pełnił do roku 1997- do końca rozbudowy.

W roku 1989 Ryszard Gradowski odszedł  na emeryturę, a na stanowisku dyrektora szkoły zastąpiła go Elżbieta Senderecka.




Do roku 1989 zgromadzono 200 000 sztuk cegły, zakupiono i zlasowano 15 ton wapna, wykonano niezbędną dokumentację techniczną, uzyskano notarialne przekazanie działki. Ze względu na to, iż przedłużała się w czasie budowa nowej Szkoły Podstawowej  w Popielawach i środki finansowe  z gminy i Kuratorium kierowano głównie na jej wykończenie , nie można było rozpocząć od razu budowy łaznowskiej placówki.

Budowę rozpoczęto w połowie 1991r.



Była ona prowadzona  przede wszystkim  w oparciu o dotacje finansowe Urzędu Gminy Rokiciny i coraz bardziej wzrastające, w miarę postępu budowy, środki przekazywane przez Kuratorium Oświaty w Piotrkowie Trybunalskim. Mieszkańcy Łaznowa i wsi, leżących w obwodzie szkoły, aktywnie włączyli się w rozbudowę. Na koniec 1994r. wkład środowiska lokalnego  został wyliczony przez inspektora nadzoru na 40% wartości wykonanego obiektu.   
Prace budowlane zostały podzielone na dwa etapy.  Pierwszy,  z wprowadzonymi  ze względów finansowych  zmianami, zakończono w  1997r. Drugi etap, obejmujący m.in. salę gimnastyczną, nie został  zrealizowany do dziś.  Będzie to zapewnie wyzwanie dla kolejnego pokolenia.
Uroczyste otwarcie nowego budynku szkolnego, połączone z dużą imprezą i uroczystością szkolną, miało miejsce  24. 09.1999r.

W  roku szkolnym 1999/ 2000 nauka odbywała  się  już  w pomieszczeniach znajdujących się w dobudowanej części szkoły. W tym samym czasie przedszkole zostało przeniesione do   nowej części budynku , gdzie otrzymało do własnej dyspozycji dwie  sale wraz  z zapleczem sanitarno – gospodarczym.
W tym samym roku do szkoły  w Łaznowie zaczęły uczęszczać dzieci z Popielaw. W ich dotychczasowej szkole utworzono gimnazjum.

Jedną z najprężniej działających organizacji  społecznych w środowisku szkoły jest Ochotnicza Straż Pożarna, przy której istnieje, założona w  1919 roku, orkiestra dęta. Po odejściu starszych członków  groziła jej likwidacja. Naboru do orkiestry  dokonywano wówczas  wśród uczniów starszych klas łaznowskiej szkoły.

Współpraca  szkoły z  OSP pogłębiła się jeszcze bardziej w latach osiemdziesiątych. Uczniowie przygotowywali programy artystyczne na uroczystości,  np. oddania do użytku nowej strażnicy, rocznic związanych z powstaniem  straży, odsłonięcia odbudowanego w 1993 roku pamiątkowego obelisku z okazji 75 rocznicy Odzyskania Niepodległości przez Polskę.

Uczniowie Szkoły Podstawowej w Łaznowie podczas występu.


Działania wszystkich dyrektorów i nauczycieli Szkoły Podstawowej w Łaznowie zmierzały i zmierzają w takim kierunku, aby  zapewnić uczniom jak najwyższy poziom  nauczania  i wyposażyć ich w umiejętności  potrzebne w nowoczesnym  świecie.  Jednym z przykładów  jest pozyskanie w 2007r., ramach  projektu realizowanego przez Ministerstwo Edukacji Narodowej ,,Pracownie Komputerowe dla Szkół”, nowoczesnej pracowni komputerowej, w której przeprowadzono kursy  dla rodziców  uczniów naszej  szkoły oraz pracowników   instytucji z terenu Gminy Rokiciny.

W sierpniu 2008r. Elżbieta Senderecka odeszła na emeryturę.   

Od 1 września tego roku stanowisko objął  Tomasz Wilk.



W  centrum uwagi dyrektora znalazły się, obok najważniejszych spraw związanych z podnoszeniem jakości pracy szkoły pod względem dydaktycznym i wychowawczym, działania  związane z zarządzaniem mieniem i majątkiem szkoły.  Już w ciągu pierwszego roku jego pracy przeprowadzono gruntowny remont budynku szkolnego. Dzięki bardzo dobrej współpracy z organem prowadzącym -Gminą Rokiciny oraz z rodzicami uczniów uczęszczających do szkoły w ciągu dwóch lat pracy wymieniono podłogi w salach lekcyjnych i kilku innych pomieszczeniach oraz wszystkie drzwi w starej części szkoły.

Dyrektor Tomasz Wilk podczas remontu sal lekcyjnych.

Przeprowadzona została termomodernizacja budynku szkoły (ocielenie i otynkowanie, wymiana części podłóg, remont dachu i wymiana orynnowania)  zgodnie z projektem. Nieustanne działania dyrektora podnoszą standard pracy i nauki uczniów uczęszczających do szkoły co poparte jest dobrą atmosferą pracy.

W roku szkolnym  2009/ 2010 uroczyście obchodzony jest  jubileusz 200- lecia Szkoły Podstawowej w Łaznowie.  Rocznica ta połączona jest z nadaniem jej imienia  bohatera narodowego -Tadeusza Kościuszki.

Członkowie  Komitetu Obchodów 200 rocznicy istnienia szkoły: ( od lewej) T. Wilk, J. Płeska, Z. Płeska oraz Dyrektor Centrum Informacji Turystycznej Urzędu Miasta  Łodzi- R. Bonisławski

  Od lewej: I. Ścibiorek, R. Gradowski, 
  J. Płeska, Z. Płeska, R. Bonisławski

Szkoła w Łaznowie,  która istnieje już od przeszło 200 lat,  powstała i rozwijała się dzięki poparciu środowiska lokalnego, które było zainteresowane jej działalnością.   Chłopi sami decydowali o losach szkoły,  wyborze  nauczyciela. Interesowali się treściami  nauczania, często realnie wpływali na ich dobór i charakter.  Dbali  o poprawę  warunków lokalowych, wyposażenie  w sprzęt i pomoce naukowe. Na przestrzeni lat wielokrotnie pokazali, że łaznowska szkoła istniała tylko dzięki  ich zaangażowaniu i pomocy. Szkoła wyrosła z marzeń i pragnień  włościan, którzy wierzyli w lepsze życie swych dzieci. Myśl  ta stanowi do dziś  priorytet, którym  kierują się w swej pracy dyrektor i nauczyciele.

Naczelną ideą naszej szkoły  jest to, aby dzieci wzrastały w  poczuciu  tożsamości  narodowej,  pięknego dziedzictwa historycznego i kulturowego regionu, w  którym  mieszkają.


Rada Pedagogiczna Szkoły Podstawowej w Łaznowie- marzec 2010r.

Od lewej: S. Tomalska, B. Mucha, U. Mazur- Stasiak, T. Wilk, K. Gradowski, 
T. Indrzejczyk, M. Gradowska, J. Pawelec, B. Krawczyk, A. Długosz


Opracowanie:
             Maria Gradowska
                Ryszard Gradowski
           Jolanta Pawelec

Bibliografia

Źródła archiwalne Archiwum Szkoły Podstawowej w Łaznowie:

1. Akta osobowe nauczycieli

2. Kroniki Szkoły Podstawowej w Łaznowie

3. Kronika Szkoły Przysposobienia Rolniczego w Łaznowie

4. Księgi protokołów Rady Pedagogicznej

5. Księga uczniów  z lat 1916- 1923

6. Księga uczniów  z lat  1924- 1933

7. Zbiór oryginalnych dokumentów z lat 1807-1828 związanych z działaniem  szkoły parafialnej w Łaznowie i zachowanych w archiwum kościelnym na  plebanii  Parafii Rzymskokatolickiej Matki Bożej Różańcowej w Łaznowie

8. Dokumenty z prywatnych zbiorów mieszkańców Łaznowa i byłych pracowników szkoły

 

Literatura

1. Bandurka Mieczysław,  Zmiany administracyjne i terytorialne ziemi województwa łódzkiego w XIX i XX wieku . Praca wydana przez Naczelną Dyrekcję Archiwów Państwowych, Archiwum Państwowe Miasta Łodzi i województwa łódzkiego.

2. Ignar Stefan,  Historia Szkoły w Łaznowie, Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1959.

3. Jałmużna Tadeusz,  Tajne nauczanie na ziemi łódzkiej, Warszawa1977.

4. Podgórska Eugenia,   Poglądy chłopów na funkcję szkoły w drugiej połowie XIX wieku na przykładzie Łaznowa, ,,Zeszyty Naukowe UŁ seria I, ,,Nauki Historyczno-Społeczne”z.63, Łódź 1969.

5. Gradowska Maria,  Szkoła Podstawowa w Łaznowie w latach 1962- 1995, praca magisterska, Piotrków Trybunalski 1996.

6. Sławińska Agnieszka,  Szkoła Podstawowa w Łaznowie w latach 1945-1961, praca magisterska, Piotrków Trybunalski 1995.

7. Lewandowska Małgorzata,  Dzieje gminy Rokiciny do schyłku XVI wieku , praca magisterska, Łódź 1995.

8. Kot Stanisław,  Historia wychowania, ŻAK Wydawnictwo Akademickie, Warszawa 1996.



 



  ..:: czas ::..
 

  ..:: kalendarz ::..
 

  ..:: linki ::..

Dziecko w sieci
Dziecko a internet
Przemoc w rodzinie
Narkomania
Kalendarium dnia
Kalendarz roku szk
Podręczniki w szkole
Rekrutacja


 


2007 Copyright by ... Design by AllThings.prv.pl